خوبین؟ خوشین؟ از غیبت ناغافلم عذر میخوام

منو به بزرگی خودتون ببخشید کامپیوترم خراب بود نمیتونستم صفحه بلوگفا رو باز کنم

چه میکنین؟ این چند وقت که من نبودم خوش بودین؟؟؟؟؟

ای روزگار ما هم بد نیست میگذره

میخواستن دستی دستی بدبختم کنن به بیانی دیگر عروسم کنن

که اینجانب خودم با جواب قطعی نه چشم و گوش همه رو باز کردم که اقا جون دست از

سر کچل من یکی بردارین

همچنین واسه مدتی دارم میرم مسافرت یه بادی به این کلم بخوره بسکه اینا (مامان و پدر)

مخ بیچاره ی من رو زدن.

ترکوندنم هااااااااااااااااااااا توی این یک هفته یا گوشی خونه زنگ میخورد یا موبایلم که به

حساب میخواستن منو به عقل بیارن دیدن نه اگه زور الکی بزنن مخ خودشون رو هم از دست میدن.

اصرار ها و فشارات مربوطه کار ساز نبود و بقیه چند تا فحش نثار این بنده حقیر کردن و رفتن

اینم از این یک هفته......

هفته های گذشته طبق روال عاااادی گذشت و ما هم شکر خدارو به جا نیاوردیم

چه زود میگذره ها............

من به همه ی وبلاگ های دوستان سر میزدم اما متاسفانه نمیتونستم نظر بدم

نگین من فراموشتون کردم ها مخصوصا وبلاگ علیلزا و میثم که اولین جاهایی میرم اونجاست

دیگه چی بگم؟؟؟؟؟؟؟؟؟ از روزگار خودم؟؟؟؟؟؟

یه چند وقتی هست خدا زده تو کلم دارم میرم کلاس ورزش به عبارتی سرگرم هستم

دانشگاه هم خوبه سلام داره خدمتتون ......... از وقتی میریم دانشگاه به همه میگیم

وااااای کار دارم... واااای باید برم کلاااااس... به عبارتی کار داریم اما علاف علافیم

دیگه چی بگم؟؟؟؟ اهاااان از خوشحالی اینکه تونستم واستون اپ کنم دارم ذوق مرگ میشم

حالا تصور کن امشب هم که کامپیوتر ما درسته برق بره اوووووووووووف ضدحال عظیم تر از این؟؟؟

خوشحال شدم..... وقتتونو نمیگیرم ..... برین خوش باشین

ایشالا زودی از سفر برمیگردم یه اپ گنده میکنم...........

بدی خوبی حلال کنین....... حسابی پای این هواپیماها نیست. خودشون سقوط نکن

خلبانا دوست دارن زمینی به پروازشون ادامه بدن........

فعلا که برق نرفته .....

پس بدرووووووووووووووووووود

جالبن حتما بخونین:

 روزی شخصي در حال نماز خواندن در راهی بود و مجنون بدون این که

 متوجه شود از بین او سجاده اش عبور کرد مرد نمازش را قطع کرد و داد زد

 هی چرا بین من و خدایم فاصله انداختی مجنون به خود آمد و گفت من که

 عاشق لیلی هستم تورا ندیدم تو که عاشق خدای لیلی هستی چگونه مرا دیدی !

 روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار

پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد:
"من کور هستم لطفا کمک کنید" .
روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.

او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد

تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت

 و تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد.
عصر انروز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد

 که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است 

 مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است

 که ان تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی ان چه نوشته است؟

روزنامه نگار جواب داد:چیز خاص و مهمی نبود، من فقط

نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم

 و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. 
مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است

 ولی روی تابلوی او خوانده میشد :
"امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم

گفتم: خدای من، دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر ازدغدغهء دیروز بود و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برایت بگویم و بگریم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟ گفت: عزیز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی ، که در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کرده بودی، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام . که تو اینگونه هستی. من همچون عاشقی که ، به معشوق خویش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را، به نظاره نشسته بودم. گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟ گفت: عزیزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که ، قبل از آنکه فرود آید عروج می کند، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم ، تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود. گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم ، گذاشته بودی؟ گفت: بارها صدایت کردم، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ ، فریاد بلند من بود که عزیزتر از هر چه هست، از این راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسید. گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟ گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برایم بگویی . آخر تو بندهء من بودی چاره ای نبود، جز نزول درد ، که تو تنها اینگونه شد که صدایم کردی. گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم ، درد را از دلم نراندی؟ گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر، من اگر می دانستم ، تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می کنی، همان بار اول شفایت می دادم. گفتم: مهربانترین خدا ! دوست دارمت ... گفت: عزیز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ... خدایا به خاطر همه عنایاتی که به من داری ازت ممنونم